Ερώτηση:
Ο Θεός σίγουρα δεν είναι υποκριτής. Αν μας λέει να κάνουμε κάτι, θα έπρεπε να το κάνει και ο Ίδιος. Δεν θα έπρεπε λοιπόν ο Θ‑ός να είναι υποχρεωμένος να τρέφει τους φτωχούς; Γιατί δεν βοηθά ο Ίδιος τα παιδιά Του, αντί να μας προστάζει να το κάνουμε εμείς για λογαριασμό Του;
Απάντηση:
Φανταστείτε ότι γνωρίζετε μια οικογένεια που δεν έχει να φάει. Θέλετε να τη βοηθήσετε. Έτσι, στέλνετε μια γενναιόδωρη επιταγή ταχυδρομικώς. Όμως δεν φτάνει ποτέ, γιατί ο ταχυδρόμος την κρατά για τον εαυτό του.
Παραγγέλνετε λοιπόν ένα γεύμα online γι’ αυτούς. Όμως το εστιατόριο κάνει λάθος στην παραγγελία και δίνει το φαγητό σε κάποιον άλλον.
Αποφασισμένοι, κανονίζετε να τους παραδοθούν τρόφιμα από το σούπερ μάρκετ. Όμως το φορτηγό της παράδοσης δεν εμφανίζεται ποτέ.
Απογοητευμένοι, ανοίγετε την εφαρμογή της τράπεζάς σας για να κάνετε απευθείας μεταφορά χρημάτων. Και η εφαρμογή κολλάει.
Προσπαθήσατε να βοηθήσετε; Ναι. Βοηθήθηκαν; Όχι. Τι πήγε στραβά; Σας απογοήτευσε το σύστημα. Μπορεί να ’χετε τις καλύτερες προθέσεις, αλλά βασίζεστε στους άλλους να κάνουν το κομμάτι τους. Αν δεν το κάνουν, η βοήθεια δεν φτάνει σ’ αυτούς.
Ο Θ‑ός θέλει να βοηθήσει όλους. Γι’ αυτό δημιούργησε έναν κόσμο που διαθέτει όλους τους απαραίτητους πόρους για να θρέψει κάθε στόμα. Και δημιούργησε ένα σύστημα για να φτάνουν τα αγαθά σε όσους τα έχουν ανάγκη.
Υπάρχουν αρκετά χρήματα στον κόσμο ώστε ο καθένας να έχει ό,τι χρειάζεται, αρκετή αγάπη για να δοθεί σε κάθε μοναχικό άνθρωπο, αρκετός χρόνος για να βοηθηθούν όσοι δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Το μόνο που απαιτείται είναι καλή θέληση και αίσθημα ευθύνης από όσους έχουν, ώστε να μοιραστούν με όσους δεν έχουν.
Εμείς είμαστε το σύστημα. Εσείς κι εγώ. Το να κάνουμε το κομμάτι μας ώστε το σύστημα να λειτουργεί ονομάζεται τσεντακά. Αν και συνήθως μεταφράζεται ως «φιλανθρωπία», ο όρος αυτός στην πραγματικότητα σημαίνει «δικαιοσύνη», αφού είναι απολύτως δίκαιο να μεταβιβάζουμε το μερίδιο από την αφθονία του Θ‑ού που προορίζεται για άλλους.
Γιατί λοιπόν υπάρχουν πεινασμένοι άνθρωποι; Επειδή δεν κάνουμε τη δουλειά που μας ’χει ανατεθεί. Αν δεν κάνουμε εμείς την παράδοση, το φαγητό δεν φτάνει ποτέ σ’ εκείνους για τους οποίους προορίζεται. Γι’ αυτό δεν φταίει ο Θ‑ός, φταίμε εμείς.
Φυσικά, ο Θ‑ός θα μπορούσε απλώς να παρακάμψει τον μεσάζοντα και να θρέψει ο Ίδιος τους πεινασμένους. Αυτό όμως θα αναιρούσε τον σκοπό της δημιουργίας — να φτιαχτεί ένας κόσμος καλοσύνης, όπου οι άνθρωποι επιλέγουν να χρησιμοποιούν τα χαρίσματά τους για να βοηθούν ο ένας τον άλλον.
Η τροφή δεν είναι το μόνο που χρειαζόμαστε για να τραφούμε. Έχουμε επίσης ανάγκη από νόημα. Για να μας χαρίσει μια ζωή με νόημα, ο Θ‑ός μάς δίνει την ευκαιρία να δίνουμε. Όταν βοηθώ κάποιον που έχει μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα, τρέφομαι κι εγώ. Δίνω τροφή, αλλά λαμβάνω πολύ περισσότερα. Λαμβάνω το δώρο του σκοπού.

